ایران و اسرائیل در دوره پهلوی

علنی کردن رابطه ایران با واکنش شدید جمال عبدالناصر رئیس‌جمهوری مصر روبه‌رو شد. دوستی ایران به یکی از مستندات اصلی تبلیغات ضد ایرانی او و همفکران ملی‌گرای عربش تبدیل شد. جمال اصرار داشت ایران باید نه‌تنها رابطه‌ی خودش با اسرائیل را قطع کند که حتی رابطه‌ی خصمانه‌ای با ما داشته باشد و علیه آن موضع بگیرد.

مصطفی عدل، نماینده وقت ایران در مجمع عمومی با این پیشنهاد رسماً مخالفت کرد. او به مجمع گفت که اکثریت ساکنان فلسطین اعراب تشکیل می‌دهند و اجرای هر تصمیمی در این سرزمین باید منوط به نظر اکثریت ساکنان آن باشد. ایران می‌گفت که سازمان ملل باید بر اساس اصل تساوی حقوق و خودمختاری ملل، طبق منشور ملل متحد فلسطینی‌ها را در تعیین سرنوشت خودشان آزاد بگذارد و هر طرحی که خلاف اراده اکثریت تحمیل و اجرا شود، زمینه بروز کشمکش با ابعاد بین‌المللی در خاورمیانه را فراهم می‌کند. فهمیدی چی گفت؟ گفت هر طرحی که خلاف اراده اکثریت تحمیل و اجرا شود، زمینه بروز کشمکشی با ابعاد بین‌المللی را در خاورمیانه فراهم می‌کند. شاید این بزرگ‌ترین پیش‌بینی تاریخ بود که به واقعیت تبدیل شد و الان دهه‌ها است که شاهد این موضوعیم.

به نظر من سیاست شاه و کلاً سیاست ایران این‌جوری بود که می‌خواست هر دو طرف را داشته باشد، هم رابطه با اسرائیلی که در آمریکا نفوذ داشت و شاه رابطه‌اش با آمریکا نزدیک بود یا می‌خواست نزدیک‌تر شود هم به خاطر حفظ رابطهٔ دوستانه با اعراب که هم‌سایگان اصلی ایران بودند ناگزیر بود که از مردم فلسطین حمایت کند. در واقع این سیاست یک‌جوری یکی به نعل یکی به میخ بود.