پسر گم‌شده‌ی «آقای پی» (قهرمان) در الگوی پدران غایب چگونه شکل می‌گیرد و چه چیزی را قربانی می‌کند؟

اولین پسر گم‌شده، آقای پی قهرمانه. آقای پی قهرمان در غیبت پدرش تصمیم گرفته که قهرمان خونشون بشه. غیبت پدر یعنی پدری که نیست، از نظر فیزیکی حضور نداره؛ پدری که هست اما نیست، یعنی از نظر عاطفی غایبه؛ یا پدری که هست اما‌ای کاش نبود، یعنی حضورش حضور مخربیه، یک مادر، یک خونه و یک فضای افسرده و بیمار می‌سازد. بچه‌هایی که شبیه آقای پی در نقش قهرمان گیر می‌افتند، تو کودکی خونه‌ای نابسامان داشتند، به اطرافشون نگاه کردند و تصمیم گرفتند؛ مثلا اگر مسئله‌ی درد یا رنج آن خونه فقر بوده، اون‌ها وقتی خیلی خیلی کوچیک بودند تصمیم گرفتند که یه روز اونقدر پول در بیارند که دیگه مثلا مادرشون هیچ مشکل مالی نداشته باشه. اگر مشکل این بوده که مثلا خانواده‌ای بودند که بی‌اهمیت بودند یا دچار ضعف بودند، اون پسر بچه تصمیم می‌گیره یه روزی اونقدر قوی می‌شم، مهم می‌شم، مشهور می‌شم، موفق می‌شم، قهرمان می‌شم که این در واقع رنج را براشون چاره کنم. پسر بچه به مادرش معمولا تو این سناریو نگاه می‌کنه و تصمیم می‌گیره آرزوهای مادرش را برآورده کنه. این نکته مهم اینجاست که برای اینکه قهرمان بتونه این تصمیم را عملی کنه باید قربانی بزرگی هم انجام بده، و اون قربانی اینه که نیازهایش را می‌کشه.