دانستنی‌های «اعلامیه»
در جواب سؤال احمدشاه که گفت دوست داری چه لقبی بهت بدهیم، سیدضیا گفت دیکتاتور. گفت لطفاً در اعلامیه انتصاب من بنویسید دیکتاتور. البته که شاه تقاضای سیدضیا را قبول نکرد و عنوان دیکتاتور برای مقام نخست‌وزیری را تحقیر مقام و منزلت سلطنت می‌دانست. این هم می‌گویم که کلمه‌ی دیکتاتور آن زمان به اندازه‌ی امروز بار منفی نداشت و بیشتر به یک رهبر سیاسی که قدرت مطلق‌دارد اطلاق می‌شد که در این صورت احمدشاه با اعطای این لقب موافقت نکرد و در اعلامیه انتصاب سیدضیا، احمدشاه به همین اکتفا کرد که گفت: «در نتیجه غفلت از امامداران گذشته مصمم شدیم شخص لایقی را به ریاست وزرا برگماریم!»
روزنامه‌ها همه تعطیل و بر حسب حکم و اجازه که بعداً داده خواهد شد باید منتشر شوند. اجتماعات در منازل و نقاط مختلف پایتخت و شهرهای بزرگ به کلی ممنوع است. تمام مغازه‌های مشروب‌فروشی، تئاتر و سینما و کلوب‌های قمار باید بسته بمانند. تمام دوایر دولتی غیر از ادارهٔ ارزاق بسته خواهد بود. به اهالی تهران هشدار داده می‌شود که هر کس از عوامل حاکم نظامی سرپیچی کند به اشد مجازات خواهد رسید.
در آن اعلامیه هیچ تمجید و تملقی از شاه دیده نمی‌شد و هیچ صحبتی هم از ادارهٔ امور مملکت تحت هدایت و توجهات اعلی‌حضرت و الفاظ و عباراتی شبیه به این در آن دیده نمی‌شد. بلکه برعکس، اعلامیه به شدت منتقد وضع موجود بود. سیدزیا در بخشی از اعلامیه‌اش گفت که … با اینکه پانزده سال از اعطای مشروطیت می‌گذرد، مع‌ذلک هیچ‌چیز تغییر نکرده است. چند صد نفر اعیان اشراف که زمام مملکت را به ارث در دست دارند، هنوز بعد از گذشت پانزده سال از مشروطه، خون ملت را می‌مکند. آن نظم و نسق پیشین دیگر برچیده خواهد شد و کشور با سرعت در جهت پیشرفت و ترقی گام برخواهد داشت. مفسدین به دست عدالت سپرده خواهند شد و بدون کوچک‌ترین اغماضی به سزای اعمال خود علیه ملک و ملت خواهند رسید.