مغز

مغز انسان‌های هوشمند کمی کوچک‌تر شده نسبت به نئاندرتال‌ها و انسان‌هایی که قبل از آن زندگی می‌کردند. قسمت پشت سر گرد شده، جایی که در نئاندرتال‌ها کشیده و بی‌زیبایی بوده است.

اگر هر کدام از ماها در آینه نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که چه شکلی بودند، خیلی زیاد شبیه ما بودند. ما یک بخشی روی جمجمه‌مان داریم، روی پیشانیمان که باد کرده است. در نئاندرتال‌ها این بادکردگی وجود نداشته. این بادکردگی قسمت پیشانی ما اتفاقاً به خاطر این است که آن لب پیش‌پیشانی یا پری‌فرونتال که ما در جمجمه‌مان داریم و مسئول ادراکات عالی ما هم هست، آن بخش در انسان‌های هوشمند خیلی برجسته و متمایز بوده از انسان‌هایی که قبلاً زندگی می‌کردند، قوس روی ابروانشان نسبت به نئاندرتال‌ها و انسان‌های راست‌قامد و انسان دنیسوا کاهش خیلی محسوسی پیدا کرده، گونه‌هایشان، استخوان گونه جایی که زیر حدقه چشم است شکسته بود، فک و دندان‌ها کوچک شده بودند.

آن چیزی که ما به آن می‌گوییم انقلاب شناختی، وحدت نظر روی عددش، وجود ندارد بین پنجاه هزار سال تا هفتاد هزار سال پیش، اتفاقی توی ماده‌ی مغزی ما رخ می‌دهد، از جنس احتمالا برقراری اکثری سیناپس‌های جدید بین نواحی مختلف مغزی، و این موجودی که با این اتصال جدید نواحی مغزی متولد شده، مثل یک کامپیوتری بوده که مثلا سی‌پی‌یو‌اش ارتقا پیدا کرده بوده. چرا؟ به خاطر آن اتصالی که بین آن چند بخش مغزی که قبلا وجود نداشته و ایجاد شده.